Pancerniki typu Connecticut – historia i charakterystyka
Pancerniki typu Connecticut były ostatnią serią przeddrednotów, które służyły w United States Navy. W momencie ich przyjęcia do służby w pierwszych latach XX wieku, okręty te uchodziły za jedne z najlepszych na świecie. Ich konstrukcja i możliwości bojowe sprawiły, że stały się istotnym elementem amerykańskiej marynarki wojennej, mimo że szybko zaczęły tracić na znaczeniu w obliczu postępu technologicznego, który zdominował późniejsze lata.
Budowa i specyfikacja techniczna
Pancerniki typu Connecticut charakteryzowały się imponującą ciężką salwą burtową. W skład ich uzbrojenia wchodziły cztery działa kal. 305 mm, cztery kal. 204 mm, sześć kal. 178 mm oraz dziesięć dział kal. 76 mm i sześć dział 3-funtowych. Tak zróżnicowane uzbrojenie miało na celu zapewnienie wszechstronności w walce, jednakże w praktyce ujawniało swoje ograniczenia.
Okręty te miały świetne własności morskie i osiągały prędkość maksymalną równą 19 węzłom, co jak na owe czasy było wynikiem zadowalającym. Niemniej jednak, konstrukcja pancerników była już przestarzała w chwili ich wejścia do służby, gdyż kilka miesięcy przed tym wydarzeniem Royal Navy przyjęła do służby HMS „Dreadnought”, co zmieniło oblicze nowoczesnych okrętów wojennych.
Problemy z artylerią
Mieszana artyleria średniego kalibru, która miała stanowić zaletę pancerników typu Connecticut, w rzeczywistości okazała się problematyczna. Użycie dział 7-calowych miało zapewniać większą siłę ognia niż mniejsze działa 6-calowe oraz szybsze wystrzeliwanie pocisków niż większe działa 8-calowe. W trakcie służby okazało się jednak, że fontanny wody powstające po wybuchach pocisków z różnych kalibrów mieszały się ze sobą, co prowadziło do konieczności ograniczenia szybkostrzelności dział 7-calowych. W związku z tym ujednolicenie kalibru średnich dział mogłoby okazać się znacznie bardziej użyteczne.
Służba w US Navy
Pomimo swoich wad, pancerniki typu Connecticut pełniły ważną rolę w amerykańskiej marynarce wojennej. Cztery z pięciu jednostek (wyjątek stanowił USS „New Hampshire”) uczestniczyły w rejsie Wielkiej Białej Floty, który miał na celu pokazanie potęgi marynarki USA światu. Okręty „Connecticut” oraz „Minnesota” pełniły funkcje flagowe dywizjonu podczas tego historycznego rejsu.
Po zakończeniu rejsu okręty zostały poddane modyfikacjom mającym na celu zmniejszenie ich profilu. Zmniejszono mostki i przemalowano kadłuby z efektownego biało-płowożółtego schematu na szary kolor, który był bardziej funkcjonalny z militarnego punktu widzenia.
Okręty tego typu
- USS „Connecticut” (BB-18) – Położenie stępki: 10 marca 1903; Wodowanie: 29 września 1904; Przyjęcie do służby: 29 września 1906; Los: wycofany ze służby 1 marca 1923.
- USS „Louisiana” (BB-19) – Położenie stępki: 7 lutego 1903; Wodowanie: 27 sierpnia 1904; Przyjęcie do służby: 2 czerwca 1906; Los: wycofany ze służby 20 października 1920 – sprzedany na złom.
- USS „Vermont” (BB-20) – Położenie stępki: 21 maja 1904; Wodowanie: 31 sierpnia 1905; Przyjęcie do służby: 3 kwietnia 1907; Los: wycofany ze służby 30 czerwca 1920, złomowany 11 października 1923.
- USS „Kansas” (BB-21) – Położenie stępki: 10 lutego 1904; Wodowanie: 12 sierpnia 1905; Przyjęcie do służby: 18 kwietnia 1907; Los: wycofany ze służby 16 grudnia 1921.
- USS „Minnesota” (BB-22) – Położenie stępki:27 października 1903; Wodowanie:8 kwietnia 1905; Przyjęcie do służby:9 marca 1907; Los: wycofany ze służby1 grudnia1921,sprzedany na złom.
- USS „New Hampshire” (BB-25) – Położenie stępki:1 maja1905; Wodowanie:30 czerwca1906; Przyjęcie do służby:19 marca1908; Los: wycofany ze służby21 maja1921,sprzedany na złom.
Lata po I wojnie światowej
Pancerniki typu Connecticut przetrwały w US Navy przez pewien czas po zakończeniu I wojny światowej. Ich rola zmieniła się, a okręty te zaczęto wykorzystywać głównie jako jednostki szkolne dla przyszłych oficerów marynarki wojennej. Przez wiele lat pełniły funkcje pomocnicze, a ich obecność przypominała o przeszłości amerykańskiej floty i jej rozwoju technologicznym.
W miarę jak nowe technologie i nowoczesne drednoty zaczynały dominować nad oceanami, pancerniki typu Connecticut stały się coraz mniej istotne. Ich los był przesądzony przez ustalenia traktatu waszyngtońskiego z lat dwudziestych XX wieku, które wymusiły redukcję floty i wycofanie starszych jednostek z eksploatacji.
Zakończenie
Pancerniki typu Connecticut to przykład ew
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).