Ah, Wilderness! – Wprowadzenie do komedii Eugene’a O’Neilla
„Ah, Wilderness!” to sztuka teatralna autorstwa amerykańskiego dramaturga Eugene’a O’Neilla, która miała swoją premierę 2 października 1933 roku w Guild Theatre na Broadwayu. Jest to jedyne dzieło O’Neilla o charakterze komediowym, a jego powstanie stanowi interesujący rozdział w twórczości tego znanego pisarza. O’Neill stworzył „Ah, Wilderness!” jako formę odskoczni po intensywnych pracach nad dramatem „Mourning Becomes Electra”. Sztuka koncentruje się na rodzinie Millerów i ich życiu w małym miasteczku w Connecticut na początku XX wieku, przywołując atmosferę nostalgii i beztroskich lat młodości.
Fabuła i postacie
Akcja „Ah, Wilderness!” rozgrywa się w 1906 roku i skupia się na 16-letnim Richardzie Millerze, który przeżywa okres dojrzewania. Chłopak jest zakochany w Muriel McComber, jednak ich związek napotyka na przeszkody ze strony ojca dziewczyny, Davida. Richard jest przedstawiony jako anarchiczny buntownik, który szuka swojego miejsca w świecie poprzez literaturę i poezję. Fascynuje go twórczość takich autorów jak Algernon Charles Swinburne oraz George Bernard Shaw.
W sztuce pojawiają się również inne ważne postacie, takie jak rodzice Richarda – Nat i Eessie Millerowie, którzy z niepokojem obserwują zmiany zachodzące w ich synu. Ciotka Lily, będąca starą panną, skrywa uczucia do Sida Davisa, alkoholika o lekkim usposobieniu. Sztuka ukazuje różnorodne relacje międzyludzkie oraz zawirowania emocjonalne związane z miłością, dorastaniem i poszukiwaniem akceptacji.
Nostalgia za utraconym dzieciństwem
Nostalgiczny ton „Ah, Wilderness!” jest jednym z kluczowych elementów tej komedii. O’Neill sam nie miał idealnego dzieciństwa, co sprawia, że przedstawiona wizja rodziny Millerów staje się dla niego formą tęsknoty za tym, czego nigdy nie doświadczył. Sztuka ukazuje momenty radości i smutku, które są częścią życia rodzinnego. Z jednej strony widzimy beztroskie chwile spędzane w gronie najbliższych, a z drugiej – konflikty i napięcia związane z dorastaniem.
Dzięki temu kontrastowi „Ah, Wilderness!” staje się uniwersalnym dziełem, które może rezonować z każdym pokoleniem. Tematy takie jak miłość pierwsza, ból rozczarowania oraz relacje rodzinne są bliskie wielu widzom, co czyni tę sztukę ponadczasową.
Powstanie „Ah, Wilderness!”
Inspiracje do napisania „Ah, Wilderness!” O’Neill czerpał z własnych doświadczeń oraz literackich wpływów. Pracując nad tragedią „Days Without End”, postanowił stworzyć komedię wspomnień. Tytuł utworu jest odniesieniem do poezji Omara Chajjama, co świadczy o literackim podejściu O’Neilla do tworzenia dialogów oraz opisywania postaci.
Z perspektywy krytyków teatralnych „Ah, Wilderness!” pozostaje dziełem charakterystycznym dla O’Neilla mimo swojej komediowej formy. Thomas S. Hischak zwrócił uwagę na żywotność bohaterów oraz realistyczność dialogów wzbogaconą o elementy poetyki. Komedia ta nie tylko bawi widza, ale także skłania do refleksji nad ludzkimi emocjami oraz relacjami międzyludzkimi.
Premiera i odbiór
Sztuka miała swoją premierę w 1933 roku i od razu zdobyła przychylne recenzje krytyków. W rolach głównych wystąpili znani aktorzy tamtych czasów: George M. Cohan jako Nat Miller oraz Marjorie Marquis jako Essie Miller. Krytycy chwalili zarówno grę aktorską, jak i samą konstrukcję dzieła. John Mason Brown nazwał „Ah, Wilderness!” „powiewem świeżego powietrza”, natomiast Brooks Atkinson zwrócił uwagę na jej wyjątkową prawdziwość i sympatyczny charakter.
Tak pozytywne przyjęcie sztuki przyczyniło się do jej długotrwałego zainteresowania publiczności oraz adaptacji w różnych formach artystycznych.
Adaptacje filmowe i teatralne
„Ah, Wilderness!” doczekało się licznych adaptacji filmowych oraz teatralnych. W 1935 roku Clarence Brown wyreżyserował film „Burzliwa młodość”, który był wierną adaptacją sztuki O’Neilla. Przez lata sztuka była wystawiana na różnych scenach teatralnych zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i za granicą. Wśród najbardziej znaczących inscenizacji warto wymienić wersję z 1941 roku reżyserii Evy Le Gallienne oraz telewizyjną adaptację z 1959 roku.
Współczesne wystawienia „Ah, Wilderness!” również cieszą się dużym zainteresowaniem widzów. W 1988 roku Daniel J. Sullivan wyprodukował nową wersję sztuki w Lincoln Center Theatre z udziałem uznanych aktorów takich jak Craig T. Nelson czy Debra Monk.
Zakończenie
„Ah, Wilderness!” to znakomity przykład twórczości Eugene’a O’Neilla – pisarza znanego przede wszystkim z dramatów poruszających poważne tematy egzystencjalne. Ta komedia oferuje widzowi nie tylko rozrywkę, ale również głębsze refleksje nad życiem rodzinnym i młodzieńczymi dążeniami do miłości oraz akceptacji. Dzięki swojemu uniwersalnemu przesłaniu sztuka ta pozostaje aktualna i inspirująca dla kolejnych pokoleń widzów.
Artykuł sporządzony na podstawie: Wikipedia (PL).